ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΟ OFFICIAL SITE ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΑΝΤΙΝΗ ΤΟ liantinis.gr




ΡΙΛΚΕ: Έβδομη Ελεγεία




Από το βιβλίο του Δημήτρη Λιαντίνη

"ΕΞΥΠΝΟΝ ΕΝΥΠΝΙΟΝ - ΟΙ ΕΛΕΓΕΙΕΣ ΤΟΥ DUINO ΤΟΥ ΡΙΛΚΕ


ΕΒΔΟΜΗ ΕΛΕΓΕΙΑ

Κάλεσμα όχι πια, όχι κάλεσμα νάναι, μεστωμένη φωνή,
της κραυγής σου η φύση. ολοκάθαρα φώναζες σαν το πουλί,
όταν η εποχή το σηκώνει και προβαίνει ανεβαίνοντας και σχεδόν
λησμονεί ότι είναι ένα πλάσμα περίτρομο, κι όχι μόνο καρδιά,

5
που μέσα στην αιθρία το ρίχνει, στους βαθειούς ουρανούς.
Σαν το πουλί κι εσύ θα καλούσες επίμονα - , ώστε αφανέρωτη ακόμη
στην ανέγνοια της θα σ' ένοιωθε η σύντροφος, που μέσα της αργά
ξυπνά η ανταπόκριση κι η ακοή της της φέρνει μια θέρμη
στο δικό σου ασυγκάλυπτο πόθο η δική της πυρωμένη λαχτάρα.

10
Ω και η άνοιξη θάνοιωθε - , γιατί θα κόμιζε κάθε τόπος εδώ
τον ευαγγέλιον ήχο. Εκείνο στην αρχή το δειλό, της αναζήτησης
λάλημα, που με πλήθουσα σιωπή το κυκλώνει μακρυάθε
μια ολοκάθαρη, γιομάτη κατάφαση μέρα.
Ύστερα σκαλί - σκαλί της φωνής το ανέβασμα, για του μέλλοντος

15
τον ονειρεμένο ναό. Ύστερα το τερέτισμα, συντριβάνι,
που στο βίαιο πιδάκισμα προλαβαίνει την πτώση
με παιγνιδιάρα υπόσχεση. Και μπροστά του το θέρος.
Όχι μόνο όλα του θέρους τα σύναυγα, όχι μόνο καθώς τούτα
προχωρώντας στη μέρα φλογολάμπουν στο ξεκίνημα,

20
όχι μόνο οι μέρες κυκλωμένες αβρά με λουλούδια και μετά
μέσ' στων δέντρων τα σχήματα ισχυρές και δαμάζουσες
Όχι μόνο η κατάνυξη γι' αυτές τις αποτελεσμένες δυνάμεις,
όχι μόνο οι δρόμοι, όχι μόνο οι λειμώνες της δείλης
όχι μόνο της μπόρας ακόλουθο το φως π' ανασαίνει,

25
όχι μόνο ο σιμώνοντας ύπνος και κάποια της εσπέρας διαίσθηση...
αλλά οι νύχτες, αλλά οι νύχτες του θέρους μετέωρες
και τ' αστέρια, τ' αστέρια της γης.

Ω κάποτε πεθαμένος να είσαι και να νοιώθεις απέραντα
όλα τ' αστέρια: πώς λοιπόν, πώς, πώς να ξεχάσεις τ' αστέρια!


30
Κύττα, αν τώρα την αγαπημένη καλούσα, δε θαρχόταν μ ο ν ά χ η .
Ορμαθιές κορασιές θα προβάλλαν από τάφους αδύναμους
και θα στέκαν εμπρός μου... Γιατί πώς ν' αποκλείσω σε μία
τη φωνή, που εφώναξα; Εκείνες που βουλιάξαν στο θάνατο
αποζητάνε ακόμη τη γης. Παιδιά, έστω κι ένα πράγμα εδώ,

35
που βαθειά σας συγκλόνισε, αξίζει για πλήθος.
Μη θαρρείτε πως μοίρα σημαίνει περισσότερα, από ότι η πυκνή
παιδική ηλικία. Καθώς ξεπεράσατε κάποτε αυτόν π' αγαπήσατε,
λαχανιάζοντας, ενώ πανευδαίμονα τρέχατε για τ' ανοιχτά και το τίποτα.
Είναι έξοχο να υπάρχεις εδώ. Και το ξέρετε τούτο, κορίτσια,

40
ακόμα κι εσείς, που διψώντας αγάπη βουλιάξατε στα βρωμερά
κάθε πόλης λαγούμια, αρρωστόκορμες, των σκουπιδιών 'τοιμασμένες.
Γιατί σε κάθε μία ανήκει μια ώρα, μπορεί ούτε μια ώρα,
ένα σημείο που μόλις ανάμεσα σε δυο στιγμές το μετράς,
που υψώθηκε σε γνήσια ύπαρξη.

45
Όλα, οι φλέβες ολόγιομες με γνήσια ύπαρξη.
Μόνο που εύκολα πολύ λησμονάμε, ό,τι γελώντας ο γείτονας
δεν μας επαίνεσε, ούτε μας φθόνησε. Και τούτο να φέρουμε
στο φως πεθυμάμε. Αλλά η φανερή ευτυχία στέργει τότε μόνο
από μας να γνωστεί, όταν μέσα μας μυστική μεταμόρφωση βρίσκει.

50
Πουθενά, αγαπημένη, δε θα υπάρξη ο κόσμος παρά εντός μας.
Και τραβά η ζωή μας μπροστά με αλλαγή μυστική. Και συνέχεια
μικρότερο το έξω αφανίζεται. Όπου υπήρχε ένα σπίτι με διάρκεια κάποτε
της φαντασίας εικόνα λοξή ξεπροβάλλει στην επινόηση ανήκοντας όλη
σα να μένει ακόμη στον εγκέφαλο ολόκληρο.

55
Του καιρού μας το πνεύμα συσσωρεύει αποθήκες ευρύχωρες δύναμης
χωρίς πρόσωπο, σαν ορμή και σαν ένταση, που τα πάντα παράγουν.
Αυτό δε γνωρίζει τώρα ναούς. Τούτη της καρδιάς τη σπατάλη
μυστικώτερη μέσα μας κρύβουμε. Ναι, όπου ακόμη επιζεί
κάποιο πράγμα προσκυνημένο, λατρεμένο, που μπροστά του γονάτισαν

60
έτσι καθώς είναι διασώζεται μέσα σε τόπο αόρατο.
Και πολλοί πια δεν το διακρίνουν, χωρίς την ωφέλεια όμως,
ότι τρανότερα μ έ σ α τ ο υ ς χτίζεται με κολώνες κι αγάλματα.

Απόκληρους τέτοιους έχει κάθε υπόκωφη του κόσμου μετάβαση
που μήτε το περασμένο, μήτε το ερχόμενο είναι δικό τους.

65
Γιατί μακρυά για τους ανθρώπους είναι και το πολύ σιμοτινό.
Τούτο μη μας θολώνει το κλίμα, αλλά να τονώνει τη διάσωση μέσα μας
της γνωρισμένης μορφής, που υπάρχει ακόμη. Τούτο στάθηκε κάποτε
ανάμεσα στους ανθρώπους, ανάμεσα στη μοίρα τη φθείρουσα στάθηκε
ανάμεσα στο για πού το τυφλό και ανέγνωρο στάθηκε σαν ουσία

70
κι έκαμε να σκύψουν επάνω τους των στέρεων ουρανών τα αστέρια,
άγγελε, σε σ έ ν α ακόμη το δείχνω, ν α ! εμπρός στη ματιά σου
υψώνεται τώρα σωσμένο, επί τέλους ορθόστητο.
Κολώνες, πυλώνες, η Σφίγγα, το επίπονο της μητρόπολης στήριγμα
φαιόχρωμο σε εφήμερη πόλη ή και απόξενη.

75
Τούτο δεν ήταν θαύμα; ω θαύμασε, άγγελε, γιατί εμείς τούτο είμαστε
εμείς, ω Τρανέ, ιστόρα το ότι τέτοια εμείς τα μπορέσαμε,
για τα εγκώμια δεν αρκεί η δική μου εμπνοή. Ακόμη κι έτσι
δεν οκνέψαμε μέσα στη διάστασή μας, αυτή την ορίζουσα,
την δική μας διάσταση. (Πόσο τεράστια μεγάλη πρέπει να 'ναι

80
αφού δεν τη γιόμισαν οι χιλιετίες με τη δική μας αίσθηση.)
Όμως ένας πύργος ήταν ψηλός, έτσι δεν είναι; Ήταν άγγελε,
ήταν ακόμη κι αγνάντια σου ψηλός; Ήταν ψηλή η μητρόπολη Σαρτρ
κι η μουσική ακόμη πιο πολύ υψωνόταν και μας πέρασε.
Αλλά μια ερωτευμένη, ω, στο παραθύρι της νύχτας παντέρημη...

85
δεν θα έφτανε ίσια με τα δικά σου γόνατα-;
Κι αν ακόμη σε καλούσα,
άγγελε, μ ή το πιστεύεις πως σε καλώ. Δεν έρχεσαι.
Γιατί είναι η δική μου επίκληση πάντα από διώξιμο γεμάτη.
Δεν μπορείς να οδέψεις ενάντια σε τέτοιο πανίσχυρο ρεύμα.
Είν' η φωνή μου σαν ένας τεντωμένος βραχίονας. Κι ανοιχτή

90
κατά πάνω για να αρπάξει η παλάμη της παραμένει μπροστά σου,
ανοιχτή σαν απόκρουση και σαν απειλή,
Ασύλληπτε, πλέρια ανοιχτή."



3 σχόλια:

  1. Χαίρομαι που επικοινωνώ και πάλι μαζί σας και μάλιστα με ευχάριστες ειδήσεις: η αποκατάσταση του liantinis.gr και η δημιουργία του blog.

    "ΕΞΥΠΝΟΝ ΕΝΥΠΝΙΟΝ
    Το πρώτο βιβλίο που εξέδωσε ο Δ. Λιαντίνης. Το περιεχόμενο αφορά τις "Ελεγείες του Ντουΐνο" του Ράινερ Μαρία Ρίλκε και πρόκειται για διδακτορική διατριβή του Λιαντίνη. Στο βιβλίο υπάρχει η αφιέρωση: "Ad Lou exvoto". Λου, ο Δημήτρης Λιαντίνης αποκαλούσε τη σύζυγό του. Λου επίσης λεγόταν ο μεγάλος έρωτας του Ρίλκε, η περίφημη Λου Σαλομέ. Για ένα λόγο που δε γνωρίζουμε, ο Λιαντίνης το έργο αυτό δεν το αναφέρει στον κατάλογο των έργων του όπως αυτός δημοσιεύεται στο κύκνειο άσμα του, τη Γκέμμα."

    Όπως ρητώς μου είχε αναφέρει ο Λιαντίνης το βιβλίο αυτό το είχε αποκηρύξει. Το θεωρούσε στριφνό και δύσκολο. "Άσε που πήγα να πεθάνω μέχρι να το γράψω" μου είπε χαρακτηριστικά.
    Επίσης, θεωρούσε το "Πολυχρόνιο" το καλύτερο βιβλίο του και την "Γκέμμα" το κύκνειο άσμα του.
    Ευχαριστώ, καλή δύναμη και καλή συνέχεια.
    ΓΙΩΡΓΑΚΛΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστούμε κι εμείς που μας διαβάζετε και για τη συμμετοχή σας στο ιστολόγιο.

    Έχετε δίκιο για όσα σχετικά αναφέρετε με τη Λου - δείτε και το σχετικό μας αφιέρωμα στο ΕΞΥΠΝΟΝ ΕΝΥΠΝΙΟΝ όπου και υπάρχει σύνδεσμος για αφιέρωμα και στη Λου Σαλομέ:

    http://liantinis-o-daskalos-mas.blogspot.com/2010/02/blog-post_4343.html

    Για το άλλο θέμα, αν το είχε αποκηρύξει το βιβλίο του, δε γνωρίζω. Πράγματι είναι γραμμένο διαφορετικά από τα υπόλοιπα, όμως μην ξεχνάμε ότι γράφτηκε για διδακτορική διατριβή και αυτό εξηγεί και τον τρόπο γραφής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Λεπτομερής απάντηση για τις πληροφορίες που δόθηκαν παραπάνω, υπάρχει στην επόμενη ανάρτηση:

    http://liantinis-o-daskalos-mas.blogspot.com/2010/02/blog-post_17.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Έλληνες θα ειπεί...



Να μαζεύονται οι φίλοι, να πίνουν κρασί και να τραγουδάνε...

Προβολές σελίδων τον προηγούμενο μήνα