13 ΧΡΟΝΙΑ

1 Ιουνίου 1998 - 1 Ιουνίου 2011

Δεκατρία χρόνια...

Κι ακόμη το αίνιγμα του Λιαντίνη άλυτο.

Μόνο το ΕΔΩ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ της Γκέμμας μάς έμεινε να αποτυπώνει ποιητικά και σιβυλλικά το αρχιστρατηγικό του σχέδιο.

Και η περίεργη μαρτυρία του Κώστα Τσούνη. Με τα λευκά πάνινα παπούτσια. Και το μπλε πουκάμισο το πολύ ανοιχτό... Να κάνει το αίνιγμα μεγαλύτερο. Γιατί ποτέ δε βρέθηκαν τέτοια παπούτσια και τέτοιο πουκάμισο επάνω στον Ταΰγετο.

Ένα στοιχείο που ούτε οι αρχές δεν εντόπισαν. Και μόνο ένα σκονισμένο βίντεο του '98, με ειδήσεις από τα τελεβίζια και την εξαφάνιση του Λιαντίνη, μας έκανε πριν λίγα χρόνια να το προσέξουμε. Ίσα ίσα για να εκνευριστούν σε απερίγραπτο βαθμό κάποιοι. Τόσο απερίγραπτο που να προκαλεί απορία.

Εμείς όμως θα επιμείνουμε. Κι ας εκνευρίζονται.

Δείτε το βίντεο, ακούστε μόνοι σας τι λέει ο ταξιτζής και έπειτα συγκρίνετε τη μαρτυρία του ταξιτζή με τη φωτογραφία:

Σας μοιάζει αυτό το πουκάμισο για μπλε πολύ ανοιχτό; Κι όμως είναι αυτό το πουκάμισο που μας βεβαίωσε η κ. Νικολίτσα Λιαντίνη ότι βρέθηκε στη σπηλιά του Ταϋγέτου το 2005, τότε που βρέθηκε και ο σκελετός και που οι αρχές βεβαίωσαν ότι ανήκει στο Δημήτρη Λιαντίνη.

Το σημείο που βρέθηκε ο σκελετός

δεξιά από τη σημαία, μια μαρμάρινη πλάκα κολλημένη μια "ανορθόγραφη" πλάκα που κατάφερε να αντιγράψει στο μάρμαρο λάθος τον τίτλο της Γκέμμας: ΤΟ Γκέμμα!!!



Και μια άλλη πλάκα, σπασμένη, με το ΤΟ Γκέμμα κι αυτή!

Οι στενοί συγγενείς, όταν βρέθηκε ο σκελετός, υποβλήθηκαν και σε τεστ DNA για να διευκολύνουν το έργο της ταυτοποίησης. Έτσι και βγήκε η τελική απόφαση. Και παραδόθηκαν τα οστά στους συγγενείς.

Ακολούθησε η ταφή στο νεκροταφείο Κεχρεών, στην Κορινθία. Κοντά στο εξοχικό της οικογένειας Λιαντίνη:

Εκνευρισμός των κάποιων και για το Σήμα αυτό. Που έγραψε λέει 2005 κι όχι 1998.

Τους διαφεύγει ότι ο ιατροδικαστής πιστοποίησε μεν ότι ο σκελετός ανήκει στο Δημήτρη Λιαντίνη αλλά δήλωσε αδυναμία να προσδιορίσει το χρόνο θανάτου! Τι έπρεπε λοιπόν να γραφτεί πάνω από την επιγραφή "Έζησα την αλήθεια"; Ένα μεγαλόπρεπο ψέμα;

Τους εκνεύρισε ακόμη και η μεταφορά των οστών στο νεκροταφείο Κεχρεών. Έπρεπε, λένε, να μείνει στον Ταΰγετο.

Αλήθεια, ε; Να μείνει εκεί στο έλεος κάθε τρελού και κάθε βάνδαλου. Αν έσπασαν τη μαρμάρινη πλάκα, αυτήν που φαίνεται σε φωτογραφία λίγο παραπάνω κομματιασμένη, τι θα μπορούσαν να κάνουν στο σκελετό;

Αλλά τι να πεις. Δε φτάνει η πίκρα από το χαμό του. Πρέπει να αντέχουμε και την ανοησία του καθένα. Ή και τη λόξα που κουβαλάει, παριστάνοντας τον εκπρόσωπο του Λιαντίνη επί γης. Που έχει φτάσει και στο σημείο να ισχυρίζεται άνθρωπος που ουδεμία σχέση είχε με το Λιαντίνη πως είναι ο γιος του! Και να πιστεύει κιόλας πως είναι ο εκλεκτός του επειδή κατάφερε, όπως ισχυρίζεται, να τρυπώσει στο νεκροτομείο και να αγγίξει τα οστά που βρέθηκαν στον Ταΰγετο.

Αργότερα ακόμη και απόρρητα έγγραφα των αρχών διέρρευσαν και αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο. Αναφέρομαι στην εξέταση DNA και όχι μόνο του σκελετού αλλά και των στενών συγγενών του Λιαντίνη.

Φυσικά επιλήφθηκαν του θέματος οι αρχές και επιβλήθηκαν οι προβλεπόμενες από το νόμο κυρώσεις.

Τι τα θες όμως; Όλα αυτά απλώς μεγαλώνουν τις απορίες μας. Αν κάποιος καταφέρνει το αρπάζει απόρρητα έγγραφα, τι άλλο έχει συμβεί στη διαδικασία της ταυτοποίησης του σκελετού;

Κι ακόμη. Είδατε τη φωτογραφία από το σημείο που βρέθηκε ο σκελετός. Δεν είναι σπηλιά. Άνοιγμα στο έδαφος είναι. Και υποτίθεται ότι μπήκε μέσα ο Λιαντίνης, έβαλε χιαστί δυο μπετόβεργες και από πάνω στήριξε πλάκες να σκεπάσει το άνοιγμα. Και μάλιστα σε ένα χώρο που δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος...

Δείτε κι αυτή τη φωτογραφία. Από την εύρεση του σκελετού. Βλέπετε πόσο στενό ήταν το άνοιγμα...

Πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε ότι ο Λιαντίνης κλείστηκε εκεί μέσα μόνος του;

Όταν μάλιστα δε βρέθηκε με τα ρούχα και τα παπούτσια που περιέγραψε ο ταξιτζής που τον ανέβασε ως το καταφύγιο;

Κι όταν ο ίδιος στο τελευταίο του γράμμα προς το παιδί του αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να μην καταφέρει να ολοκληρώσει το σχέδιό του;

[...] Θα δοκιμάσω να πορευτώ τον ακριβό θάνατο του Οιδίποδα. Αν όμως δεν αντέξω να υψωθώ στην ανδρεία που αξιώνει αυτός ο τρόπος, [...]

Κι όταν την ίδια μέρα που εξαφανίζεται, ταχυδρομεί γράμμα στο ζεύγος Κεκέ, ζητώντας τους να στεφανώσουν το άγαλμα του Λυκούργου στη Σπάρτη και να φυλάγεται το στεφάνι δυο μέρες μέχρι να γυρίσει; Δείτε το ντοκουμέντο εδώ: http://educandus.forumotion.com/t327-topic

Είναι πολλές οι απορίες μας. Κι άλλες ακόμη που έχουμε κατά καιρούς αναφέρει αλλά και άλλες που γεννήθηκαν από απόρρητα στοιχεία που η κ. Νικολίτσα Λιαντίνη μας έχει εμπιστευθεί. Στοιχεία που δεν ήρθαν ποτέ στο φως γιατί έτσι επιθυμεί η σύζυγος του Λιαντίνη κι εμείς σεβόμαστε την επιθυμία της και τιμούμε το λόγο που της δώσαμε.

Δεν μπορούμε όμως να κοροϊδεύουμε και τους αναγνώστες μας.

Γι' αυτό και επιλέγουμε τη μόνη τίμια στάση που μας μένει. Να μιλάμε για άλυτο αίνιγμα Λιαντίνη...

Ένας ακόμη γόρδιος δεσμός.

Πιθανότατα αρχιτεκτονημένος ως την τελευταία του λεπτομέρεια από τον αντι - Αλέξανδρο της Γκέμμας και του ΕΔΩ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ...

Κι ένα ακόμη σπάνιο ντοκουμέντο:

Φωτογραφία από του Αη - Λια το πανηγύρι. 20/7/64... όπως γράφει το πίσω μέρος της φωτογραφίας.

Σε μικρή απόσταση από τον Αη - Λια είναι το σημείο που βρέθηκε ο σκελετός.

Και δίπλα στο Λιαντίνη στη φωτογραφία, που είναι ο τελευταίος από δεξιά, ο ξάδερφός του που τον Ιούλιο του 2005 αποκάλυψε στην κόρη του Λιαντίνη το σημείο που βρισκόταν ο σκελετός.

Έτσι λέει του είχε ζητήσει ο Λιαντίνης. Το Πάσχα του '98.

Όμως ο Λιαντίνης στη Γκέμμα θα γράψει πως του νεκρού το σώμα δε θα το ιδεί ανθρώπου μάτι. Και στο τελευταίο γράμμα προς το παιδί του ζητάει να καεί ο νεκρός του αν βρεθεί σε τόπο μη ασφαλή...

Αντίθετα, ο άνθρωπος που αποκάλυψε τη "σπηλιά" στον Ταΰγετο δεν έχει παρουσιάσει κανένα ντοκουμέντο που να αποδεικνύει την εντολή που του έδωσε ο Λιαντίνης.

Και είναι και τόσα άλλα. Από την προσωπική του οδοντίατρο που πιστοποίησε ότι ο σκελετός ανήκει στο Λιαντίνη χωρίς να έχει κανένα στοιχείο στο αρχείο της από τον ασθενή της. Μια πανοραμική ας πούμε... Και που βρέθηκε μπροστά στο σκελετό τόσα χρόνια αργότερα από την τελευταία φορά που ο Λιαντίνης επισκέφθηκε το ιατρείο της.

Έτσι ζητήθηκε από τη σύζυγο του Λιαντίνη να προσκομίσει μια φωτογραφία του που να είναι με ανοιχτό το στόμα!!!!!! ώστε να διαπιστώσουν αν η οδοντοστοιχία του νεκρού ταιριάζει με τη φωτογραφία. Άκρως επιστημονικός τρόπος!!!!!

Είναι ακόμη το ύψος του σκελετού. Που δεν αναφέρεται στην ιατροδικαστική έκθεση. Ενώ είναι το πρώτο πράγμα που κάθε ιατροδικαστική έκθεση αναφέρει.

Αλλά και η περίεργη στάση της μητέρας του. Που γνώριζε όπως είπε τι πάει να κάνει ο γιος της και όμως δεν έκανε τίποτε να τον σταματήσει. Κι όταν η νύφη της, η Νικολίτσα Λιαντίνη, λίγο καιρό μετά την εξαφάνιση, εντόπισε στοιχεία που την έκαναν να πιστέψει ότι ο Λιαντίνης είναι ζωντανός, η μητέρα του ξέσπασε εναντίον της νύφης της και μάλιστα μπροστά στις κάμερες!

Εγώ λοιπόν αδυνατώ να πιστέψω ή να διαψεύσω όλα αυτά τα περίεργα. Και δεκατρία χρόνια μετά το μόνο που μου απομένει να κάνω, χρέος στο Δάσκαλό μου, είναι να μιλάω για άλυτο αίνιγμα Λιαντίνη.

Ήταν αυτό ακριβώς που ένιωσα φτάνοντας ακριβώς σαν σήμερα, δυο χρόνια πριν, 1η Ιουνίου του 2009, στο Σήμα του. Πρώτη και στερνή φορά. Στάθηκα αμήχανα και κοίταγα. Με όλες τις απορίες μου μαζεμένες. Και το ασήκωτο βάρος της συνείδησης ενός ανθρώπου που του φορτώσανε μυστικά.

Είναι εδώ ο Δάσκαλός μου; Δεν είναι;

Αίνιγμα και δώρο!

Ο Βόρειος Στέφανος και το αίνιγμα του Λιαντίνη

Kairos - Χάσμα Σεισμού, σελ. 84 - 85

ΒΟΡΕΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Εμπροστά στο αίνιγμα του τρόπου σου
διορθώνω τον πορφυρό χιτώνα
και το διάδημα των αγκαθιών στην κόμη σου
υψώνω την καρτερία σου στον ουρανό κατάκορφα
απρίλη μήνα και φωνάζω
ecce homo.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ (σελ. 25)

Ο Βόρειος Στέφανος δεν είναι μόνο τίτλος ποιήματος του Δημήτρη Λιαντίνη. Είναι και αστερισμός. Και ως αστερισμό τον συναντούμε στις πρώτες σελίδες της Γκέμμας, του κύκνειου άσματος του Δημήτρη Λιαντίνη, με την εξής αναφορά από τον ίδιο:

Βόρειος Στέφανος sive Corona borealis,

donavit Venus illa Ariadnam,

inter Bootem et Herculem jacet,

vere videtur et aestate,

a constellationis vocatur Gemma,

Gemmae spatia siderum 71 anni lucis.

Είναι λοιπόν ο Βόρειος Στέφανος ο αστερισμός στον οποίο βρίσκεται το αστέρι Γκέμμα.

Ο Λιαντίνης το Βόρειο Στέφανο τον αναφέρει και στο προτελευταίο βιβλίο του, Τα Ελληνικά (σελ. 58 ).

Ποιος είναι ο καλύτερος στίχος της νεοελληνικής ποίησης; Κατά περίπτωση πολλοί είναι, θα ειπούν πολλοί. Ωστόσο εγώ θα απαγγείλω έναν για όλες τις περιπτώσεις.

Έστησ' ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη.

Αν βάλετε το στίχο αυτό δίπλα σε οποιονδήποτε άλλο και δεν τον βρείτε να υπερέχει, σίγουρα θα τον βρείτε να μην υπολείπεται. Το πολύ πολύ θα τον μετρήσετε ίσο στα καράτια. Νερό στο νερό, χρυσάφι στο χρυσάφι, φως στο φως. Και περιπλέον είναι ο πιο ελληνικός.

Ο στίχος αυτός του Σολωμού από τους Ελεύθερους Πολιορκημένους είναι Ελλάδα. Είναι η λάμψη, η εμορφιά, η ανδρεία, η τιμή, ο θάνατος, η παντοσύνη. Και η αλήθεια ολόκληρη.

Τα δύο λαμπρά παλικάρια που χορεύουν στο ηλύσιο φως ανασταίνουν το Διόνυσο και τον Απόλλωνα. Τους αρχαίους θεούς που με τα χημικά στοιχεία τους, το απολλώνειο και το διονυσιακό, γεννήσανε την αττική τραγωδία.

Και δεν κουράστηκα να το καταθέτω: η αττική τραγωδία είναι το ευγενικότερο προϊόν που έσωσε να δώσει το ανθρώπινο πνεύμα. Από την εποχή της δημιουργίας του κόσμου ως τη συντέλεια του ανθρώπου.

Ερωτά λοιπόν κανείς, είναι πολιτική ποίηση αυτός ο στίχος του Σολωμού; Και βέβαια είναι. Γιατί τον έπλασε η ψηλότερη ώρα της πολιτικής ιστορίας μας. Η μεγάλη Επανάσταση του '21. Και μάλιστα ο ανθός της. Το Μεσολόγγι, που είναι το άωτον άκρο και το ακραίο λέπας της Επανάστασης.

Γιατί το δεύτερο Μεσολόγγι της Εξόδου είναι η κορόνα του '21. Όπως ο Παρθενώνας είναι η κορόνα της Ακρόπολης. Και όπως ο Βόρειος Στέφανος των αστερισμών είναι η κορόνα του ουρανού.

Αν μοίρα περίεργη δεν είχε σφραγίσει με το απόσπασμα αυτό τον ιδιαίτερο δεσμό της μαθητείας μου δίπλα στο Λιαντίνη, ίσως και να μην είχα εντοπίσει πόσο στενά δεμένο είναι με όλα εκείνα που αποκαλούμε αίνιγμα του Λιαντίνη...

Αυτό το απόσπασμα όταν το πρωτοδιάβασα, ήταν φθινόπωρο του 1992, με μαγνήτισε δίχως ακόμη να αντιλαμβάνομαι το γιατί. Κι άρπαξα τότε μια λέξη από το απόσπασμα αυτό, τη λέξη λέπας, και βρήκα την αφορμή να πλησιάσω το Λιαντίνη για να μου λύσει την απορία τι σημαίνει. Δε μου την έλυσε. Με παρέπεμψε να συμβουλευτώ μόνη μου το λεξικό Liddel - Scott.

Φούντωσαν τα μάγουλά μου από τη συμπεριφορά αυτή. Δείγμα κλασικό της παιδαγωγικής μάστιγας που εκείνος εφάρμοζε κι εγώ ακόμη αγνοούσα. Σήμερα, μετά από 17 περίπου χρόνια, αναγνωρίζω σε κείνο το "ράπισμα" του Δασκάλου μου το μεγαλύτερο δώρο που μου έκανε προσωπικά. Γιατί με ανάγκασε έτσι να αφήσω οριστικά το βλέμμα του βοδιού και να κινήσω για τη μεγάλη στράτα, αυτή που ο καθένας μας οφείλει έρημος να βαδίζει...

Ήταν η ερημιά αυτή που ο δικός του δάσκαλος, ο Νίτσε, του είχε διδάξει:

«Μονάχος μου φεύγω τώρα, μαθητάδες μου. Κι εσείς τραβάτε από δω μονάχοι σας. Έτσι το θέλω. Τώρα σας λέω, να χάσετε εμένα, και να βρείτε τον εαυτό σας. Και μόνο τότε, σα θα μ’ έχετε αρνηθεί, θα ξαναρθώ κοντά σας.»

(Τα Ελληνικά, σελ. 75 )

Και ο Λιαντίνης εφάρμοζε πιστά. Τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους μαθητάδες του. Σκληρή παιδαγωγική γραμμή. Η γραμμή της αρχαίας Σπάρτης, αυτή που της κληρονόμησε το παράδειγμα του Λυκούργου. Μια γραμμή που ξεκινάει από τις Θερμοπύλες και φτάνει στο Μεσολόγγι του '21. Διατρέχοντας τους καιρούς στην κόψη του σπαθιού, στο ακραίο λέπας του Θουκυδίδη. Επί ξυρού ακμής, όπως δηλώνει η εικόνα του Καιρού στο Χάσμα Σεισμού...

Έγινε λοιπόν σύμβολο για μένα αυτό το λέπας, της σχέσης της προσωπικής που με ενώνει με το Λιαντίνη. Κι όταν αργότερα διάβασα στη Γκέμμα το κεντρικό της κεφάλαιο ΕΔΩ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ, ήταν αναπόφευκτο να το συνδέσω με το λέπας των Ελληνικών και αυτόματα τον τίτλο του βιβλίου: Γκέμμα, να τον ενώσω με την αναφορά στο Βόρειο Στέφανο που είχα εκεί πρωτοδιαβάσει.

Έτσι κατάφερα να εντοπίσω και την άλλη αναφορά, στο Χάσμα Σεισμού (σελ. 39 ) , για το Μισολόγγι:

Το χρέος του ανθρώπου είναι να πολεμάει τη στενή μάχη και να πασχίζει να πατήσει τη σκοτεινή Λαβύρινθο, για να βγει στο φως, στην έξοδο.

Αλλά και το Χρέος και η Έξοδος δεθήκανε καθώς η πέτρα με το μάλαμα σε μια υπέρτατη ώρα του μεγάλου Σηκωμού. Πρόκειται για το Μισολόγγι, όπου η έγχρονη και τυπική πράξη των ελλήνων εφανέρωσε τον άχρονο και αρχετυπικό μύθο των ανθρώπων. …

Το Μισολόγγι είναι ο τόπος που κατάργησε την εκλογή και θέσπισε την απόφαση. Το τειχιό και η πέτρα, που απάνου της έσκασε κεραυνός γεννημένος από τη βίαιη κρούση των δυνάμεων του Μηδενός και του Είναι, και την όρισε κατοικία του ανθρώπου. Έξω από τα τείχη ευρίσκεται η ζωή, που πληρώνεται με την τιμή του θανάτου. Μέσα από τα τείχη ευρίσκεται ο θάνατος, που εξαργυρώνεται με την ατιμία της ζωής. Ούτε μέσα να μείνει κανείς ημπορεί, γιατί τον σκιάζει η ντροπή της σκλαβιάς, ούτε έξω βολεί να περάσει, γιατί τον βιάζει η απειλή του Άδη.

Εκείθε με τους αδερφούς, εδώθε με το Χάρο.

Όποιος πεθάνη σήμερα

χίλιες φορές πεθαίνει.

Τότε και πρόσεξα εκείνο το περίεργο στολίδι στο εξώφυλλο των Ελληνικών:

"Το κόσμημα του εξωφύλλου εικονίζει σκηνή χορού σε επίκρουστη παράσταση πλάκας από τη Νάξο. Τέλος της τρίτης χιλιετίας." (Δημήτρης Λιαντίνης, Τα Ελληνικά, σημείωση στις πρώτες σελίδες)

Η Νάξος είναι το νησί της Αριάδνης. Εκεί κατέφυγε με το Θησέα και εκεί ερωτεύτηκε το θεό Διόνυσο. Ο Βόρειος Στέφανος, που λέγεται Corona Borealis, συμβολίζει την κορόνα που ο Διόνυσος χάρισε στην Αριάδνη. Στοιχείο που δένει τα Ελληνικά με τη Γκέμμα και καταδεικνύει το βαθύτερο δεσμό ανάμεσα στα δύο αυτά έργα του Λιαντίνη, για τα οποία ο ίδιος έγραψε:

"Έγραψα τα Ελληνικά και τη Γκέμμα σε εφτά χρόνους.

Από οργή για τους αιώνες που δε θα υπάρχω."

Γκέμμα, σελ. 185

Και δεν είναι μόνο η καταγωγή του κοσμήματος από τη Νάξο... είναι κυρίως η παράσταση φέρει, η σκηνή του χορού. Είναι ο ίδιος χορός που ο Λιαντίνης στις σελίδες των Ελληνικών θα αναφέρει ως τον καλύτερο στίχο της νεοελληνικής ποίησης. Ο χορός που έστησε ο Έρωτας με τον ξανθόν Απρίλη.

Και είναι, λέει ο Λιαντίνης, ο στίχος αυτός Ελλάδα. Είναι ο Απόλλωνας και ο Διόνυσος, τα δυο λαμπρά παλικάρια που χορεύουν στο ηλύσιο φως. Κι ανάμεσα; Ο τρίτος χορευτής; Είναι αυτός που καταφέρνει να σταθεί στο μεταίχμιο του απολλώνειου και διονυσιακού στοιχείου. Αυτά που γεννήσανε την αττική τραγωδία.

Με την αττική τραγωδία ο Λιαντίνης θα ανοίξει χρόνους αργότερα την περίφημη διάλεξή του: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ.

ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ - ΑΤ...

Και θα τονίσει: "Η αττική τραγωδία γέννησε τη διαλεκτική σχέση των ελλήνων με το θάνατο."

Αυτή τη διαλεκτική σχέση επέλεξε να μελετήσει ο Δημήτρης Λιαντίνης. Κι όχι μονόπλευρα το θάνατο. Είναι μέγα λάθος και παραχάραξη της φιλοσοφίας του να εστιάζουμε μόνο στο θάνατο. Το ποίημα ΒΟΡΕΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ αυτό ακριβώς έρχεται να υπογραμμίσει. Το αίνιγμα του τρόπου του και τη διόρθωση του πορφυρού χιτώνα. Είναι ο πορφυρός χιτώνας που μας γυρίζει και πάλι στο Σολωμό. Και στο δικό του Πόρφυρα:

"Άστραψε φως κι εγνώρισεν ο νιος τον εαυτόν του."

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ - ΠΟΡΦΥΡΑΣ

Γιατί είναι ο στίχος αυτός που φιγουράρει απέναντι από την εικόνα του Καιρού στο Χάσμα Σεισμού, σελ. 84, αυτή διαλέξαμε για αρχή του άρθρου μας. Είναι κρυμμένη εδώ η στιγμή που ο Λιαντίνης θα γράψει στο τελευταίο ποίημα που άφησε. Γραμμένο μόλις μια μέρα πριν φύγει, στις 31 του Μάη του 1998 και που κλείνει με τους στίχους:

"... Αγγίζουν τη χλαμύδα σου στο σβήσιμο της αστραπής.
Και το χέρι τους πετρωμένο ελάφι σε δείχνει.
Γνώριμε άγνωστε. "

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ - σελ. 14

Ο γνώριμος άγνωστος. Ο Δημήτρης Λιαντίνης. Αυτός που κατόρθωσε να σταθεί σε τόπο και χρόνο τέτοιο που της αστραπής το ακόνι ορίζει:

Ένα θυμωμένο φαρί
αλωνίζει τους ορίζοντες
καθώς ο τιμωρός με την πληγή Αχιλλέας.

Με χρυσά τα πέταλα
και μαλαματένια καρφιά
που τα τροχίζει της αστραπής το ακόνι .

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ - σελ. 17

Υψώνοντας την καρτερία του στον ουρανό. Μήνα Απρίλη... και φωνάζει:

Ecce homo

Είναι ο τίτλος του βιβλίου του Νίτσε αυτός. Του βιβλίου που επέλεξε ο Λιαντίνης να ελληνίσει. Με υπότιτλο:

Πώς κανείς γίνεται εκείνο που είναι.

Και είναι αυτό το δώρο στο αίνιγμα που μας άφησε. Το ιδεώδες του εσθλού... στο Homo Educandus του.

Το ιδεώδες που έχει χαθεί στις μέρες μας. Προκαλώντας αφόρητη λύπη στο Λιαντίνη.

Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι' αυτό το έγκλημα με σκοτώνει.

Από το τελευταίο γράμμα στην κόρη του

Κι είναι κρίμα μεγάλο να μην μπορούμε δώδεκα χρόνους μετά να δούμε την αλήθεια. Να κυνηγούμε να λύσουμε το αίνιγμα με εξετάσεις DNA... Κι όχι να στρατευόμαστε στο δρόμο που μας έδειξε. Να σταματήσουμε το έγκλημα που τον σκότωσε.

Με χίλιους τρόπους μας το φώναξε και μας το έδειξε. Πώς μπροστά στο αίνιγμα του τρόπου του εκείνο που χρωστάμε είναι να διορθώσουμε τον πορφυρό χιτώνα, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, όχι πώς πέθανε ο Λιαντίνης... για να μπορούμε κι εμείς να φωνάξουμε:

ECCE HOMO!

Το αίνιγμα του Λιαντίνη και οι συκοφαντίες για οπαδούς του εξαφανισμένου Λιαντίνη

Την 1η Ιουνίου 1998, ημέρα Δευτέρα, ο Δημήτρης Λιαντίνης εξαφανίζεται από το οικογενειακό και πανεπιστημιακό του περιβάλλον.

Από την πρώτη στιγμή η γυναίκα του δήλωσε πως εγνώριζε ότι ο άντρας της επρόκειτο να κάνει κάτι τέτοιο. Όχι όμως και τον ακριβή χρόνο.

Πώς όμως εγνώριζε; Ο Λιαντίνης, και έχουμε πλέον αρκετά ντοκουμέντα, συνήθιζε να μοιράζεται μαζί της τα σχέδιά του. Άλλοτε μιλώντας της, άλλοτε μέσα από προσωπικές επιστολές και άλλοτε αφήνοντας επίτηδες θα έλεγε κανείς σχετικές σημειώσεις σε σημεία που εκείνη θα μπορούσε να βρει και να διαβάσει.

Μία από αυτές, ίσως και η σημαντικότερη, είναι το προσχέδιο του γράμματος που άφησε στην κόρη του όταν εξαφανίστηκε.

Η χειρόγραφη αυτή επιστολή μας εστάλη καιρό πριν από την κ. Λιαντίνη. Με δικαίωμα δημοσίευσης αλλά με την παράκληση να επισημάνουμε ότι απαγορεύεται αυστηρά η χρήση του ντοκουμέντου χωρίς τη γραπτή της άδεια.

(Κάνοντας κλικ στα έγγραφα, μπορείτε να τα διαβάσετε σε μεγαλύτερη προβολή.)

Το χειρόγραφο αυτό υπήρχε όπως μας ανέφερε η κ. Λιαντίνη στο συρτάρι του άντρα της έως και το Σάββατο, 30 Μαΐου 1998.

Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του χειρογράφου είναι τα εμφανή ίχνη φωτιάς. Θέλησε ο Λιαντίνης να το κάψει και το μετάνιωσε;

Αξίζει πάντως να το μελετήσει κανείς προσεκτικά, να προσέξει ποια στοιχεία πρόσθεσε ο Λιαντίνης εκ των υστέρων, αλλά και να το αντιπαραβάλει με το τελικό γράμμα που άφησε φεύγοντας και που έχει δημοσιευτεί στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία. (Σχετική ανάρτηση εδώ)

Από την επιστολή της κ. Λιαντίνη, που συνόδευε την αποστολή του χειρογράφου, παραθέτουμε τα εξής προς διευκόλυνση της μελέτης του:

«[...]Όπως θα δείτε στην επιστολή αυτή επέφερε αλλαγές και κάποια στιγμή πριν φύγει την αντέγραψε και άφησε το γνωστό τελικό κείμενο. Πάνω αριστερά θα παρατηρήσετε ότι έβαλε φωτιά να την κάψει, όμως ή το μετάνιωσε ή θέλησε με την παρουσία του καψίματος να στείλει κάποιο μήνυμα. Το γεγονός είναι όμως ότι μου την άφησε μαζί με τα υπόλοιπα σημειώματα.

Οι αλλαγές που έχει επιφέρει είναι οι εξής:

α) Έχει προσθέσει τις φράσεις «Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους και Η λύπη μου γι’ αυτό το έγκλημα με σκοτώνει».

β) Το σημαντικό όμως είναι ότι το όνομα του ξαδέρφου το πρόσθεσε τελευταία στιγμή. Το κείμενο του γράμματος μέχρι το Σάββατο 30.5.1998 (το ήλεγχα σχεδόν σε καθημερινή βάση) έλεγε: «Αγάπησα πολύ πολλούς ανθρώπους αλλά περισσότερο δύο. Το φίλο μου Αντώνη Δανασσή και τον αδερφοποιτό μου Δημήτρη Τρομπούκη». Όπως βλέπετε το σβήνει και για να τον χωρέσει το αλλάζει και με μικρότερα γράμματα γράφει: “Αγάπησα πολλούς ανθρώπους αλλά περισσότερο τρεις». Και προσθέτει στη συνέχεια με μικρά γράμματα για να χωρέσει το κείμενο το όνομα του ξαδέρφου. [...]

γ) Στην πίσω σελίδα του γράμματος, όπως βλέπετε προσθέτει τη γνωστή παράγραφο με το «σπίτι του». Επίσης στο γράμμα αυτό υπάρχει τόπος (Κηφισιά), όχι όμως χρόνος, ενώ στο γράμμα το τελευταίο δεν υπάρχει ούτε τόπος ούτε χρόνος.

Αυτό για μένα έχει βαρύνουσα σημασία. Ο Λιαντίνης και στο βιβλίο που διάβαζε έγραφε τόπο και χρόνο, πόσο μάλιστα σε γράμμα και δη στο συγκεκριμένο. [...]»

Διαβάζοντας και το χειρόγραφο αυτό, ο καθένας προβληματίζεται γιατί η γυναίκα του δεν έκανε κάτι να τον σταματήσει. Γιατί δεν κατάλαβε ότι ο Λιαντίνης επρόκειτο τόσο σύντομα να πραγματοποιήσει όσα αναφέρει η επιστολή.

Εξήγηση υπάρχει. Και κλείνεται σε μια φράση: Ο Λιαντίνης ήταν ποιητής.

Είκοσι έξι χρόνια δίπλα του ήξερε πως ο σύντροφός της δεν ήταν ένας απλός άνθρωπος. Είχε το δικό του ιδιαίτερο τρόπο να εκφράζεται και να ενεργεί.

Επιπλέον λάβαινε υπόψη και όσα άλλα της είχε πει ή της είχε γράψει. Ιδιαίτερα μάλιστα μια επιστολή που της είχε στείλει την προηγούμενη χρονιά, την περίοδο που εκείνη δίδασκε σε γερμανικό πανεπιστήμιο. (Σχετική ανάρτηση στο blog θα βρείτε εδώ: Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ και εδώ ΤΟ ΠΥΡ ΤΟΥ ΛΙΑΝΤΙΝΗ και στο official site του Δημήτρη Λιαντίνη μπορείτε να δείτε το αυθεντικό χειρόγραφο της επιστολής. )

Στις 20 λοιπόν Γενάρη 1997, ο Λιαντίνης γράφει στη γυναίκα του πως θα τον κάψει σε 17 χρόνια. Κι όχι σε 17 μήνες...

Ήταν ένα στρατήγημα του Λιαντίνη αυτό; Να διαβεβαιώνει τη γυναίκα του πως μετά από 17 χρόνια θα τον κάψει, όπως και στο τελευταίο γράμμα ζητά να τον κάψουν, και όπως και σε άρθρο του στις εφημερίδες παλιότερα εκθείαζε την καύση των νεκρών, και στην πραγματικότητα άλλα να σχεδιάζει;

Παρόμοια, θα θυμίσουμε εδώ, ο Δημήτρης Λιαντίνης έγραψε ακόμη και την 1η Ιουνίου 1998, μέρα που εξαφανίστηκε, σε δυο αγαπημένους μαθητές και φίλους του, το ζεύγος Κεκέ, να στεφανώσουν το άγαλμα του Λυκούργου στη Σπάρτη, την Τετάρτη 3 Ιουνίου 1998, στις 7 το απόγευμα, και να φροντίσουν να παραμείνει εκεί το στεφάνι για δυο μέρες, μέχρι να γυρίσει!!! (δείτε εδώ το χειρόγραφο αυτής της επιστολής του Λιαντίνη)

Όλα αυτά τα ντοκουμέντα αφήνουν τον καθένα να σκεφτεί πως ο Λιαντίνης δεν έγραφε και επομένως και δεν έλεγε τι και πώς πρόκειται να κάνει. Και προφανώς είχε τους λόγους του...

Ίσως αυτό που αποκομίζει ο αναγνώστης της Γκέμμας όταν φτάνει στον επίλογο του κεφαλαίου ΕΔΩ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ. Εκεί που αναγράφεται η φράση: ΑΙΝΙΓΜΑ ΚΑΙ ΔΩΡΟ.

Ταυτόχρονα όμως ο προσεκτικός μελετητής του Λιαντίνη αντιλαμβάνεται πως η ουσία δε βρίσκεται στην εξιχνίαση του αινίγματος αλλά στο έργο που άφησε από οργή για τους αιώνες που δε θα υπάρχει.

Στο ΕΔΩ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ της Γκέμμας αξίζει να προσέξουμε την αναφορά όχι μόνο στον Εμπεδοκλή, όπως κατά κόρον έγινε στο παρελθόν με αποτέλεσμα κάποιοι να αναζητούν κρατήρες ηφαιστείων στον Ταΰγετο, μα και στις άλλες νοητικές εποπτείες που εκεί αναφέρονται. Η μία είναι ο Οιδίποδας. Που ως γνωστόν πέθανε χωρίς κανείς ποτέ να μάθει πώς... Μια άλλη είναι ο αντι - Αλέξανδρος. Κι εδώ οφείλει ο αναγνώστης να προσέξει ιδιαίτερα τη φράση: (σελ. 144 )

"Έδεσε με το δικό του σπαθί το γόρδιο δεσμό στον κύκλο του. Έτσι, που κανείς να μη μπορεί να τον λύσει. Έγινε ένας μικρός αντι - Αλέξανδρος. Και πια η φυλλάδα τραγουδεί την ιστορία του ολάκερη."

Γιατί λοιπόν τα κάνει όλα αυτά; Για να βάλει τους ανθρώπους να ψάχνουν πώς πέθανε ο Λιαντίνης; Αυτά είναι ανοησίες και γραφικότητες. Το δικό μου συμπέρασμα μετά από χρόνια μελέτης κατατείνει στην άποψη πως ο Λιαντίνης θέλησε με τον τρόπο αυτό να απομακρύνει τους ανόητους από τη φιλοσοφία του και τη μελέτη του έργου του. Όπως φρόντιζε να απομακρύνει και από την αίθουσα που δίδασκε όσους δεν μπορούσαν να τον παρακολουθήσουν... Τους πέταγε ένα ερώτημα:

- Τους πηδούσε τους μαθητές του ο Σωκράτης, ή όχι; (δες Γκέμμα, σελ. 63)

αυτοί αναψοκοκκίνιζαν και πετάγονταν έξω από την αίθουσα κουβαλώντας το φριχτό αίνιγμα...

Έτσι και τώρα. Βλέπουμε ανθρώπους που αδυνατούν να κατανοήσουν τη φιλοσοφία του Λιαντίνη να έχουν εγκλωβιστεί στο αίνιγμα "πέθανε ή ζει ο Λιαντίνης" και να αφήνουν στην άκρη το έργο του. Για κείνους τους λίγους που έχουν προσέξει ότι φιλοσοφία δεν είναι να μελετάς το θάνατο του άλλου μα να στοχάζεσαι πάνω στο δικό σου θάνατο.

http://educandus.forumotion.com/OE-AEIAE-OEEIOIOEA-h5.htm

Εγώ τουλάχιστον έτσι αποχαιρέτησα το Δάσκαλο όταν πήγα να γνωρίσω το Σήμα του στις Κεχρεές. Με τη φράση ΑΙΝΙΓΜΑ ΚΑΙ ΔΩΡΟ.

Έχω πειστεί πλέον ότι ο Λιαντίνης έκανε τα αδύνατα δυνατά για να μείνει το αίνιγμα που δημιούργησε, άλυτο. Εννοώ με τη μέθοδο των θετικών επιστημών. Που ως γνωστόν η μέθοδος αυτή δεν κατάφερε ούτε χρόνο θανάτου ούτε και αιτία να εντοπίσει για τον σκελετό που εκεί αναπαύεται. Ναι, η ταυτοποίηση με την εξέταση του DNA και σχετικές οδοντιατρικές γνωματεύσεις, βεβαίωσαν ότι ο σκελετός ανήκει στο Λιαντίνη.

Όμως και ο ίδιος ο ιατροδικαστής αναγκάστηκε να δηλώσει πως έχει την αίσθηση ότι "δεν πρέπει να μιλάμε για αυτοκτονία στην περίπτωση του Λιαντίνη."

Εμείς πάλι, μελετώντας όλα τα σχετικά δεδομένα, από τις αντιφάσεις εκείνου του ταξιτζή που λέει ότι τον ανέβασε στον Ταΰγετο με άλλα όμως ενδύματα από εκείνα που βρέθηκαν στη σπηλιά, έως και πολλά άλλα που τέθηκαν υπόψη μας αλλά δεν έχουμε δικαίωμα να δημοσιεύσουμε, δεν μπορούμε να κοροϊδεύουμε ούτε τους εαυτούς μας ούτε τους αναγνώστες μας παριστάνοντας πως ξέρουμε με βεβαιότητα τι απέγινε ο Λιαντίνης.

Κρατάμε όλες τις δηλώσεις που έγιναν. Της μητέρας του, του εξαδέλφου του που αργότερα αποκάλυψε πού βρίσκεται ο σκελετός, τις ανακοινώσεις στον τύπο για την ταυτοποίηση του νεκρού, αλλά και τις απορίες που έχει εκφράσει δημόσια η σύζυγός του. Τις θέτουμε όλες στο μικροσκόπιο της δικής του μεθόδου, της μεθόδου των θετικών επιστημών, και καταλήγουμε να παραδεχθούμε πως το αίνιγμα παραμένει άλυτο. Όπως ακριβώς προέβλεψε ο ίδιος στη Γκέμμα.

Αυτού του αινίγματος είμαστε "οπαδοί". Κι όχι του "εξαφανισμένου Λιαντίνη" όπως εξοργισμένος χτες μας κατηγόρησε ο πρώην ιδιοκτήτης του domain liantinis.gr. Φτάνοντας να μας αποκαλεί μισότρελους. Και μη μπορώντας να αποδεχθεί την απόφαση των αρχών να του αφαιρέσουν το liantinis.gr και να να το παραχωρήσουν στην κ. Νικολίτσα Γεωργοπούλου - Λιαντίνη.

Η οργή του εναντίον μας έχει μεγάλη προϊστορία. Τώρα εκτινάχθηκε στα ύψη γιατί αυτό εδώ το blog να περιλαμβάνεται στους συνδέσμους του official site του Δημήτρη Λιαντίνη. Προσπαθεί λοιπόν να μας συκοφαντήσει πως ασπαστήκαμε την άποψη του εξαφανισμένου Λιαντίνη, όπως αυτός την αποκαλεί και έτσι χαρακτηρίζει και το blog μας και την ομάδα που δημιουργήσαμε στο face book.

Τέτοια άποψη για εξαφανισμένο Λιαντίνη κυκλοφορεί μόνο στο δικό του εγκέφαλο. Γιατί αδυνατεί να καταλάβει τι σημαίνει το αίνιγμα και δώρο του Λιαντίνη. Κι εκεί που ο Λιαντίνης λέγει πως κανείς δε θα το λύσει, εκείνος αντιπαραθέτει τη δική του θεωρία πως το έλυσε... Καθώς μάλιστα τη θεωρία του βιάστηκε να την τυπώσει και σε βιβλίο, αγωνίζεται να βγάλει τρελούς όσους διαφωνούμε μαζί του. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να αναφέρει στο διαδίκτυο ακόμη και το περιεχόμενο προσωπικής τηλεφωνικής μας συνομιλίας με τον αδερφό του Λιαντίνη, σκόπιμα παραποιημένο, ώστε να στηρίξει το κατηγορητήριο εναντίον μας.

Κατόπιν τούτου υποχρεώθηκα να επικοινωνήσω τηλεφωνικά με τον κ. Γεώργιο Νικολακάκο, αδερφό του Λιαντίνη, ο οποίος και δήλωσε άγνοια για την ανάρτηση τέτοιων κατηγοριών. Δείγμα πως πέραν όλων των άλλων υπήρξε πρόθεση να δημιουργηθεί παρεξήγηση ανάμεσα σε μας και στον κ. Νικολακάκο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Και στο παρελθόν ο ίδιος άνθρωπος χρησιμοποίησε το διαδίκτυο για να σπείρει δαιμόνια και να φέρει σε σύγκρουση ανθρώπους που γνώριζαν το Λιαντίνη. Είναι ακριβώς η ανάποδη τακτική από τη δική μας. Εμείς ακολουθούμε το δύσκολο δρόμο να κρατάμε επικοινωνία με όλους όσους γνώριζαν το Δάσκαλό μας. Πρώτα και κύρια από σεβασμό στη μνήμη του. Και δεύτερον και εξίσου σημαντικό για να έχουμε ενημέρωση πολύπλευρη.

Αυτό το δρόμο και θα ακολουθήσουμε. Παρά τις επιθέσεις που δεχόμαστε.

Εξάλλου κατανοούμε πως προέρχονται από την άδικη οργή που προκάλεσε στον άνθρωπο αυτό η απόφαση των αρχών να του αφαιρέσουν το domain liantinis.gr. Του φταίει το γομάρι, που λέει ο λαός μας, και χτυπάει το σαμάρι.

Εμάς μας αρκεί που επιτέλους το liantinis.gr πέρασε στα χέρια εκείνων που ο Λιαντίνης άφησε εκπροσώπους του.

Τι λέει τώρα κάποιος που δε γνώρισε ποτέ από κοντά το Δημήτρη Λιαντίνη, μας αφήνει παγερά αδιάφορους.

Προτιμούμε να ασχολούμαστε με τον ίδιο το Λιαντίνη και με το δώρο που μας άφησε. Το δώρο που είναι αναπόσταστα δεμένο με το αίνιγμά του. Γιατί μόνο έτσι έχει νόημα αυτό το δώρο. Στηριγμένο στην αρχή της Απροσδιοριστίας που αποτελεί το θεμέλιο λίθο του φιλοσοφικού στοχασμού του Λιαντίνη.

Και επιμένοντας να θεωρούμε ως φιλοσοφία το στοχασμό πάνω στο δικό μας θάνατο και όχι να εγκλωβιζόμαστε σε τακτικές που προσιδιάζουν σε ντεντέκτιβς και ρεπόρτερς.

Επιπλέον θυμίζουμε ότι και η οικογένεια του Δημήτρη Λιαντίνη παρέλαβε το σκελετό από τις αρχές και τον ενταφίασε στις Κεχρεές Κορινθίας, κατασκευάζοντας Σήμα που αναφέρει ότι ανήκει στο Δημήτρη Λιαντίνη. Είναι λοιπόν εκ του πονηρού και τελείως ψευδές να αποδίδονται τόσο στην οικογένεια του Δημήτρη Λιαντίνη όσο και σε μας που συνεργαζόμαστε μαζί της πως ασπαζόμαστε την άποψη του εξαφανισμένου Λιαντίνη.

"Το αίνιγμα του Οιδίποδα" ... και του Λιαντίνη

Στη γλώσσα που κομίζει η μεγάλη Τέχνη ο άνθρωπος θωρεί δυνατά το κλάσμα της τρομερής κόψης. Στη Δευτέρα Παρουσία του Μιχαήλ Αγγέλου στα πόδια του Ναζωραίου που γρικάει το απόλυτο μηδέν σε καθαρούς βαθμούς ποιότητας και ανασυντάσσει το σύμπαν στέκεται ο Βαρθολομαίος. Εκείνο τον είπανε άγιο. Όχι στην προσκύνηση της θρησκευτικής αναλαμπής, αλλά στο ζωντανό φως του Μιχαήλ Αγγέλου είναι που το δέρας του σώματός του μπορεί και ανεμίζει στα χέρια του. Έχει μέσα στις κυκλικές φωτοσκιάσεις της Τέχνης συντελεστεί η Δευτέρα Παρουσία. Άλλως, η Όγδοη Ημέρα. Αλλά πριν ο πόνος και ο καημός. Η εκδορά και η άρνηση. Η απουσία και το πριν το τέλος, τέλος. Το μετά το αρχέτυπο, παράδειγμα.

«Το κορμί μου του Λινού γδαρμένο κρέμεται
στο κατάρτι του μεσονυχτιού»

Οι Ώρες των Άστρων, σ. 24

Το ποίημα «Αιγεύς», γραμμένο και ξαναγραμμένο σκόπιμα, όχι από την αυτοκτονική πλευρά του ανυπόμονου πατέρα, αλλά από οπουδήποτε είναι δυνατό να βλέπεις «το χρυσάφι μέσα στο νερό» (Γκέμμα, σ. 160) δηλαδή το ναυάγιο μες τη θάλασσα, έρχεται να αποκηρύξει το αναμενόμενο, την ασπρόμαυρη ανάγνωση, όπου με άσπρο σημαίνεται η χαρά και με μαύρο η λύπη. Εκεί που με άλλα λόγια λέει ο Ελύτης:

« Μόνος, όχι εγώ, προσωπίδες δεν άρμοσα
τη χαρά και τη θλίψη πίσω μου έριξα»

Άξιον Εστί, Δ΄

ο Λιαντίνης θα σμιλέψει:

«Σαν ανδρικού κορμού το τρίτο πόδι
τόσον αβόλετη εστάθη
η εντολή να μην αμελή-
σουν, αν πρέπει,
νʼ αλλάξουν τα μαύρα ιστία.»

Οι Ώρες των Άστρων, σ. 82

Δεν είναι ούτε ο Μινώταυρος ούτε ο πατέρας, αλλά η παρουσία της Αριάδνης που μεταρσιώνει το εν αινίγματι «τρίτο πόδι» του άφαντου Οιδίποδα στο τρίτο πόδι του φαλλού. Το κομμένο ρήμα «αμελή-σουν» φροντίζει μέσα από την ηρακλείτεια αντίφαση να δώσει λύση, πόρο, πέρασμα στη «ρότα του τρόπου του» (Γκέμμα, σ. 46). Είναι λοιπόν η Αριάδνη εκείνη που περιμένει στην ακτή, διότι αλλιώς ο Θησέας δεν θα γύριζε. Γιʼ αυτό και δεν έχει σημασία η πτώση του πατέρα, που εδώ λειτουργεί πιότερο ως σεξπηρικό φάντασμα, αλλά η μυστική αναστροφή των έσωθεν ιστίων, το «νεκρό γουρούνι του φόβου» που θα ξεβράσει το «γκαστρωμένο πέλαγος» (Οι Ώρες των Άστρων, σ. 81). Κανείς, σχεδόν, δεν θα το αντιληφθεί. Την περιπαικτική εικονολογία του έρωτα θα τονίσει η δεύτερη μορφική έκταση του ποιήματος, σε άλλους μετρικούς τονισμούς:

«Από την Αττική έως την έρμη Κρήτη
έπαιζε με τους Τρίτωνες η Αμφιτρίτη»

Οι Ώρες των Άστρων, σ. 83

Για να απαντήσουμε στο αίνιγμα του τόπου θα γυρίσουμε στην αρχή:

« Ένα καράβι βουλιάζει στην στεριά
και του δρυμού τα ζουλάπια
ξεστράτισαν στου πελάου τις ορεινές
γιδοπατιές».

Οι Ώρες των Άστρων, σ. 24

______________

• Αναδημοσίευση από ανάρτηση του χρήστη Αλέξανδρου Ζ. στο φόρουμ HOMA EDUCANDUS. Τη συνέχεια των διαλόγων σχετικά με την ανάρτηση αυτή, μπορείτε να τη διαβάσετε κάνοντας κλικ ΕΔΩ.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΑΝΤΙΝΗ

Τη Δευτέρα, 1η Ιουνίου 1998, ο Δημήτρης Λιαντίνης έφυγε από το σπίτι του στην Κηφισιά και λίγες ώρες αργότερα επιβιβάστηκε, σύμφωνα με μαρτυρία, σε ένα ταξί στη Σπάρτη με προορισμό το καταφύγιο του Ταϋγέτου. Ο οδηγός, ο Κώστας Τσούνης, κατέθεσε στην Αστυνομία με κάθε λεπτομέρεια για τον άγνωστο επιβάτη που του ζήτησε να τον μεταφέρει στον Ταΰγετο.

Οδός Λυκούργου στη Σπάρτη. Στο βάθος ο Ταΰγετος.

Η φωτογραφία είναι από εδώ

Ξεκίνησαν, όπως διηγήθηκε ο ταξιτζής, από το ξενοδοχείο Διόσκουροι, στην οδό Λυκούργου, απέναντι από το ομώνυμο άγαλμα, στις 2.30 περίπου το μεσημέρι. Ακολούθησαν το δρόμο προς Γύθειο και έστριψαν στη διασταύρωση προς Παλαιοπαναγιά. Πέρασαν τα χωριουδάκια στους πρόποδες του βουνού και άρχισαν να ανεβαίνουν προς τις πηγές του Μαγγανιάρη. Ο επιβάτης, λέει ο Τσούνης, ήταν ολιγομίλητος. Σε κάποια πηγή του ζήτησε να σταματήσει για να πάρει νερό. Και όταν έφτασαν στο τέρμα, κοντά στο καταφύγιο, τον παρακάλεσε να κάνει ένα τσιγάρο μαζί του.

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

Από τα στοιχεία που γνωρίζουμε, ο άνθρωπος αυτός ήταν ο τελευταίος που είδε ζωντανό το Λιαντίνη. Λίγες ώρες αργότερα, η σύζυγος του Δημήτρη Λιαντίνη ανακάλυψε πως ο άντρας της είχε εξαφανιστεί. Στις υποψίες της προστέθηκε και το γράμμα που βρήκε και στο οποίο ο Λιαντίνης ανακοίνωνε πως φεύγει αυτοθέλητα ενώ λίγο παρακάτω έγραφε: "Πεθαίνω υγιής στο σώμα και στο μυαλό, όσο καθαρό είναι το νωπό χιόνι στα όρη και το επεξεργασμένο Γαλάζιο διαμάντι."

Ξεκίνησαν αμέσως έρευνες. Ο τόπος ήταν δεδομένος. Ο Ταΰγετος. Όχι όμως και η ακριβής τοποθεσία. Δε βρέθηκε τίποτε. Αν και αργότερα αποδείχτηκε πως υπήρχε άνθρωπος που γνώριζε λεπτομέρειες για το σημείο. Ήταν ο ξάδερφος και φίλος του Λιαντίνη, Παναγιώτης Νικολακάκος. Είχε όμως δώσει το λόγο του στο Λιαντίνη πως δε θα μιλήσει αν δεν περάσουν εφτά χρόνια!

Μενελάειον. Στο βάθος ο Ταΰγετος.
Στη δεύτερη από αριστερά κορυφή βρέθηκε η σορός του Λιαντίνη
Πηγή φωτογραφίας http://www.laconia.org/

Πραγματικά, τον Ιούνιο του 2005, ο άνθρωπος αυτός ενημέρωσε τη σύζυγο και την κόρη του Λιαντίνη και τους ζήτησε να ανέβουν στον Ταΰγετο για να βρουν τη σορό του. Στις 4 Ιουλίου ανέβηκαν ο Παναγιώτης Νικολακάκος και η κόρη του Λιαντίνη στην κορυφή. Το ακριβές σημείο το είχε ήδη εντοπίσει ο Νικολακάκος από τον πρώτο κιόλας καιρό της εξαφάνισης. Ήταν κοντά στην κορυφή του Προφήτη Ηλία. Μια κοιλότητα στο έδαφος φραγμένη με πέτρες. Την άνοιξαν και βρέθηκαν μπροστά σε ένα σκελετό. Δίπλα του υπήρχαν προσωπικά αντικείμενα που η κόρη του αναγνώρισε ότι ανήκουν στον πατέρα της.

Ο τόπος που βρέθηκε η σορός όπως είναι σήμερα. (ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ)

Ειδοποιήθηκε η αστυνομία και την επόμενη μέρα έγινε η επίσημη παραλαβή της σορού από τις αρχές. Ακολούθησαν οι γνωστές σε αυτές τις περιπτώσεις διαδικασίες. Ο ιατροδικαστής δεν κατάφερε να εντοπίσει αιτία θανάτου ούτε να προσδιορίσει τη χρονολογία θανάτου. Βεβαιώθηκε όμως η ταυτότητα του νεκρού, με όλες τις προβλεπόμενες εξετάσεις (DNA, βεβαίωση της προσωπικής οδοντιάτρου του Λιαντίνη) και νόμιμα πια παραδόθηκε στην οικογένειά του για τα περαιτέρω.

Ακολούθησε η ταφή των οστών του στο νεκροταφείο Κεχρεών στην Κόρινθο, στον τόπο που βρίσκεται χτισμένο το εξοχικό της οικογένειας Λιαντίνη και όπου εκείνος είχε κάποτε υπηρετήσει ως νεοσύλλεκτος στρατιώτης.

Οι Κεχρεές βρίσκονται στο δρόμο Κορίνθου - Επιδαύρου, λίγο πριν τα Λουτρά της Ελένης.

Η περιοχή εκατοικείτο κατά την αρχαιότητα και είναι πλούσια σε αρχαιολογικά ευρήματα.

Η στήλη που τοποθετήθηκε στο Σήμα του Λιαντίνη είχε ευρεθεί από τον ίδιο όταν χτιζόταν το εξοχικό του.

Στη συνοπτική αυτή περιγραφή του χρονικού της εξαφάνισης του Δημήτρη Λιαντίνη, συνειδητά αποφεύχθηκαν λεπτομέρειες που μόνο σύγχυση μπορούν να προκαλέσουν. Είναι γνωστό πως η εξαφάνιση αυτού του ανθρώπου έδωσε τροφή στα κανάλια και στους φαντασιόπληκτους για άφθονες εικασίες και φανταστικές ιστορίες. Ο Δημήτρης Λιαντίνης όμως ήταν ένας πολύ σοβαρός και αξιοπρεπής άνθρωπος. Ποιος ο λόγος να τις αναπαράγουμε ευνοώντας τη διαιώνιση αυτής της άρρωστης κατάστασης; Για όσους τον γνώριζαν μόνο ο δικός του λόγος είναι σε ισχύ. Πως δεν υπάρχει καμία μεταφυσική και κανένα επέκεινα στο θάνατο.

Έπομένως, για την περιγραφή αυτής της τελευταίας πορείας του Λιαντίνη προς την κορυφή του Ταϋγέτου, η μόνη αξιόπιστη περιγραφή είναι το κεφάλαιο ΕΔΩ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ στο τελευταίο του βιβλίο ΓΚΕΜΜΑ. Ο λόγος του ποιητικός, δε βοηθά ιδιαίτερα να αποκρυσταλλώσει κανείς το πώς ακριβώς έγιναν το πράγματα. Δε χρειάζεται άλλωστε. Και ειδικά λαμβάνοντας υπόψη τη δική του επιθυμία να μην υπάρξει "τσερεμόνια και χυδαία περιέργεια και ανακουφιστική χαιρεκακία". Κι αν τώρα γίνεται αυτή η αναφορά, είναι που δίπλα σ' αυτά έχουμε και τη δήλωσή του ότι ο θάνατός του αποτελεί "αίνιγμα και δώρο".

Έτσι ακριβώς κρατάμε το γεγονός και εμείς. Και ως αίνιγμα και ως δώρο...

• Σχετικές Πληροφορίες:
  
  

1. Εφημερίδα Ελευθεροτυπία 4 Ιουνίου 1998: Η εξαφάνιση του Λιαντίνη



2. Εφημερίδα Ελευθεροτυπία 5 Ιουνίου 1998: Η πορεία των ερευνών



3. Εφημερίδα Ελευθεροτυπία 14 Ιουνίου 1998



4. Εικόνες από τον Ταΰγετο και τη διαδρομή του Λιαντίνη http://www.mani.org.gr/taigetos/taig_pan/t_pan.htm



5. Εφημερίδα Ελευθεροτυπία 6 Ιουλίου 2005: Η ανεύρεση των οστών


6. Φεύγω αυτοθέλητα ΕΘΝΟΣ 7/7/2005


7. Αυλαία στο θρίλερ Λιαντίνη ΕΘΝΟΣ 7/7/2005



8. Εφημερίδα Ελευθεροτυπία 26 Αυγούστου 2005: Η ταφή του Δημήτρη Λιαντίνη



9. Βίντεο (από τη "σπηλιά", όχι καλή λήψη)



10. Το τελευταίο ορειπορικό (άρθρο στο ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ)

Βίντεο με τη μαρτυρία του ανθρώπου που ανέβασε το Λιαντίνη στο καταφύγιο του Ταϋγέτου

Ο άνθρωπος που ανέβασε το Δημήτρη Λιαντίνη στον Ταΰγετο την 1η Ιουνίου 1998, ο ταξιτζής Κωνσταντίνος Τσούνης, περιγράφει τη διαδρομή που έκαναν από τη Σπάρτη ως το καταφύγιο.

Τη συνέντευξη παρακολουθεί η σύζυγος του Δημήτρη Λιαντίνη, κ. Νικολίτσα Γεωργοπούλου και παρεμβαίνει προσθέτοντας σημαντικές λεπτομέρειες.